Έχει περάσει προ πολλού η εποχή όπου πήγαινες στο Παλέ απολάμβανες καλό μπάσκετ και έφευγες ικανοποιημένος μετά τη νίκη της ομάδος σου. Πλέον τα πράγματα έχουν αλλάξει δραματικά, η πίεση ανεβαίνει επικίνδυνα, τα νεύρα κοντεύουν να σπάσουν και αναρωτιέσαι προς ποια κατεύθυνση πρέπει να ξεσπάσεις. Στην διαιτητική τριάδα που κάνει ότι περνάει από τα χέρια της σχεδόν σε κάθε παιχνίδι ώστε να διώξει και τους λίγους μπασκετικούς φιλάθλους που έχουν απομείνει στα γήπεδα? Στη νυν διοίκηση(ή την προηγούμενη) που λόγω αντικειμενικών δυσκολιών κατέβασε φέτος μια "κουτσή" ομάδα? Σε παίκτες όπως τον Χαντ που σε κάνουν αναθεωρείς τη ζωή σου και γιατί δεν κυνήγησες το όνειρο σου να γίνεις και εσύ επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής? Ή στον προπονητή σου που κάνει κυριολεκτικά ότι του κατεβαίνει στο μυαλό εκείνη τη στιγμή χωρίς ίχνος λογικής? Όπως και να έχει το θέμα η ομάδα χάρη σε έναν εξαιρετικό Πάσαλιτς και στην πολύ καλή άμυνα του Β ημιχρόνου πήρε τη νίκη σε ένα παιχνίδι όπου όπως εξελίχθηκε όλα τα ενδεχόμενα ήταν ανοιχτά. Από την πικρή ήττα μέχρι την απαιτούμενη διαφορά του +12 που θα μας έδινε σημαντικό προβάδισμα για την έκτη θέση. Όταν βέβαια σαν προπονητής δηλώνεις ότι η ομάδα πέτυχε τον στόχο της που ήταν η παραμονή και θέτεις ως νέο στόχο την 7η ή 8η θέση τότε λογικό είναι όταν μπαίνεις στο τελευταίο λεπτό του αγώνα έχοντας εξασφαλίσει τη νίκη οι παίκτες σου να μην έχουν στο νου τους ότι υπάρχει και μια διαφορά πόντων που πρέπει να καλυφθεί.

Πράματα και θάματα είδαμε και σήμερα στο Παλέ. Τον ΑΡΗ να ξεκινάει εξαιρετικά καλά με τον Πάσαλιτς ζεστό από τα αποδυτήρια, να τροφοδοτείται σωστά ο Σαρικόπουλος και να πετυχαίνει εύκολους πόντους και τον Τσιάρα να προσφέρει πολύτιμες βοήθειες σε άμυνα, ριμπάουντ και σκοράρισμα. Η εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων έξω από τα 6.75 ήταν ο βασικός λόγος που δεν πήραμε κάποιο προβάδισμα αλλά όποιος παρακολουθεί χρόνια μπασκετ γνωρίζει ότι κάποια στιγμή τα 3ποντα θα σταματήσουν να μπαίνουν και τότε οι ισορροπίες του αγώνα θα αλλάξουν. Κάπως έτσι πιστεύαμε και εμείς στην κερκίδα μέχρι το 8' περίπου όπου ο Β.Αγγέλου αποφάσισε να αλλάξει για ανεξήγητο λόγο ολόκληρη την 5αδα. Απο εκείνο το σημείο τα πάντα άλλαξαν, η ομάδα δεν μπόρεσε να βρει ρυθμό, ο on-fire Πάσαλιτς κάθισε στο πάγκο κόντρα στη λογική που λέει ότι όταν έχεις έναν παίκτη "ζεστό" δεν του κόβεις τον ρυθμό, ο Σαρικόπουλος που τα πήγαινε σχετικά καλά γιατί τον τροφοδοτούσαν καλά δεν μπήκε στο παιχνίδι και ένα περίεργο σχήμα με 4 forward και 1 γκαρντ είδαμε στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. Παρόλα αυτά το ανορθόδοξο ρίσκο του Β.Αγγέλου είχε θετικό αποτέλεσμα και με ένα εντυπωσιακό σερί 22-5 το  36-43 έγινε 58-48 και η ευκαιρία να καλύψουμε και το -11 του πρώτου αγώνα ήταν μπροστά μας. Φυσικά όπως αρκετές φορές έχουμε επισημάνει όταν το παιχνίδι σου ή το ρίσκο που παίρνεις δεν έχει κάποια βάση και επιμένεις στις λάθος επιλογές σου αντι να παραδεχθείς το λάθος και να το διορθώσεις το συντομότερο δυνατό  τότε αργά ή γρήγορα θα σου κοστίσει. Έτσι λοιπόν από εκεί που είχαμε στο μυαλό μας το πως θα φθάσουμε στο +12 ο Απόλλων μείωσε στο -3 και η ομάδα μας έδειξε να τα έχει χαμένα από την πίεση των αντιπάλων σε όλο το γήπεδ. Και πως να γίνει διαφορετικά όταν ενώ αρχικά είχε μόνο του τον Πάσαλιτς να κάνει εκτός από τον σκόρερ και τον πλέιμέικερ, η βοήθεια από τον πάγκο ήταν η είσοδος του Καραποστόλου που ήταν φανερό ότι ήταν πολύ λίγος απέναντι στους ταχύτατους Αμερικάνους των Πατρινών, ενώ και η εμμονή στο Χάντ που έκανε το ένα ανόητο λάθος μετά το άλλο έφερε στη μνήμη μας την ήττα από το Ρέθυμνο. Να γελάσουμε ή να κλάψουμε από την αντίδραση του Β.Αγγέλου όταν αποφάσισε να σηκώσει τον Δ.Βεργίνη και αμέσως μετά βλέποντας σχεδόν όλο το γήπεδο να χειροκροτάει ειρωνικά αποφάσισε να τον ξανακαθίσει στον πάγκο γιατί τέτοιου είδους συμπεριφορές είναι τραγελαφικές.  Ευτυχώς στο φινάλε κάποια μεγάλα καλάθια και ασίστ του Πάσαλιτς καθώς και η ψυχραιμία του Καραποστόλου από την γραμμή των βολών μας χάρισαν τη νίκη σε ένα παιχνίδι που θα μπορούσαμε να είχαμε καλύψει και τη διαφορά.

Για όποιον βλέπει μόνο το τελικό αποτέλεσμα ή δεν έχει τη παραμικρή ιδέα από το άθλημα τότε όλα καλά αφού κερδίσαμε για τους υπόλοιπους ή τουλάχιστον αυτούς που πηγαίνουν στο Παλέ είναι φανερό ότι είναι σκασμένοι με αυτά που βλέπουν πάνω στο παρκέ από την ομάδα μας. Μπορεί να είναι κλισέ το να ρίχνουμε ευθύνες στον προπονητή αλλά οπως και να το κάνουμε αυτός είναι το κουμάντο της ομάδος. Αυτός αποφασίζει αν θα αφήσει τον Χαντ όλο τον αγώνα μέσα ανεξάρτητα από το αν βρίσκεται σε κακή ημέρα, αυτός ξεχνάει Σαρικόπουλο και Τσιάρα στον πάγκο μέσα αν και είχαν σχετικά καλή παρουσία, αυτός αποφασίζει να "κοροϊδεύει" τον Βεργίνη μετά από την σούπερ εμφάνιση του στη Ν.Σμύρνη, αυτός αποφασίζει να κάνει καψόνια στον Μποχωρίδη με τις αλλαγές για ελάχιστα δευτερόλεπτα, αυτός αποφασίζει ότι ο Μούρτος δεν θα μπορούσε να προσφέρει ούτε για μια στιγμή στον σημερινό αγώνα... Και θα ήταν αδύνατο να μην σχολιάσουμε τις δηλώσεις του Β.Αγγέλου μετά τη λήξη του αγώνα όπου είπε ότι η απαίτηση του κόσμου για την διεκδίκηση της 6ης θέσης φέρνει πίεση(δηλαδή που να διεκδικούσαμε κανά τίτλο) στα παιδιά!! Δεν είναι λέει υποχρεωμένοι οι παίκτες να το αντέχουν αυτό!?!?!?! Εδώ κολλάει το όποιος δεν μπορεί ας πάει σπίτι του... Και αυτό που σηκώνει πολύ γέλιο είναι η ατάκα του ότι απέναντι σε εκρηκτικούς και ΝΕΓΡΟΥΣ(ναι είπε νέγρους ο απίστευτος!!!!!) παίκτες είμαστε 2 κλίκ  πιο αργοί κάτι που με βρίσκει σύμφωνο ιδίως όταν βάζει μέσα στον Καραποστόλου για να σπάσει το full press του αντιπάλου... Τι να κάνουμε, το ξέραμε ότι αυτή η χρονιά απαιτεί γερά στομάχια άρα υπομονή. Όσο για τον μεγάλο στόχο της κατάκτησης της 6ης θέσης που τόσο αγχώνει τον Αγγέλου και τους παίκτες του ας ελπίσουμε να κάνει τις ήττες που χρειάζεται ο Απόλλων και εμείς να μην στραβοπατήσουμε πουθενά...